4 oktober 2016

De gemeente Katwijk blundert door




In de vorige blog hebben we aandacht gevraagd voor het fenomeen dat er de afgelopen jaren veel te veel geld is verspild door de gemeente Katwijk. Een paar grote vissen werden daarbij als voorbeeld genoemd. We hebben ook beloofd om meer te zeggen over de weeffout in het gemeentebestuur van Katwijk die er voor zorgt dat er blijkbaar niet geleerd wordt van de gemaakte fouten. Dat er niks geleerd wordt blijkt ook uit nog twee door ons te behandelen voorbeelden. Ten eerste de zaak van de herinrichting van het centrum, inclusief het verknoeien van het Andreasplein. Een volgende keer bespreken we de locatiekeuze van de bibliotheek.



Gekluns en plaatsvervangende schaamte

Begrijp ons goed, we zijn helemaal niet verheugd om voor de zoveelste keer weer een dramatische vorm van gemeentelijk disfunctioneren aan het licht te moeten brengen. In het begin van deze raadsperiode hebben we ons vertrouwen in het college uitgesproken. Het collegeprogramma zag er puik uit. Dat wensenlijstje hadden we desgevraagd zo ondertekend als we er nog een enkel eigen puntje aan hadden kunnen toevoegen. De bemanning had ook ons vertrouwen. 

Natuurlijk, waar gewerkt wordt worden ook fouten gemaakt, dat geldt voor iedereen en voor alle partijen, ook voor de onze. Dus we hebben steeds volgehouden dat we minimaal 80% tot 90% van de voorstellen prima vinden. De 10% tot 20% die wijzelf net even wat anders zouden willen aanpakken betreft overigens wel cruciale zaken. De inrichting van het centrum van Katwijk aan Zee is zo’n belangrijke kwestie. Als dat project zo amateuristisch wordt uitgevoerd als recent gebleken is, en in onze ogen tot zo’n suboptimaal resultaat leidt, dan schamen we ons als lid van de gemeenteraad in feite kapot.

Populisme en zelfreflectie

Het is dat we ons nog kunnen vasthouden aan een heel aantal goede dingen die in andere portefeuilles zijn gepresteerd, maar anders zouden we toch weinig weerwoord hebben tegen de lokale populistenpartij. Deze club heeft KiesKatwijk zwaar aangevallen op de steun die we gegeven hebben aan het collegeprogramma. Overigens hebben ze zelf nog nooit een originele, interessante of constructieve gedachte op tafel gelegd. Het enige consistente is dat ze net als de Taliban tegen bibliotheken zijn.


Zelfreflectie is de populisten in ieder geval volkomen vreemd. Daar moeten wij van leren. We moeten dus serieus onderzoeken of onze positieve grondhouding t.o.v. het college gerechtvaardigd is. Als KiesKatwijk terugkijkt dan moeten we misschien wel concluderen dat we destijds te naïef zijn geweest. De plannen waren prima maar een organisatie besturen c.q. managen en er daadwerkelijk in de echte wereld echte resultaten mee boeken is blijkbaar niet ieders werk. 

Gaandeweg komen er daarom scheurtjes in het imago van dit college. In de gemeente Katwijk gaan gewoon teveel belangrijke dingen mis. Het kan niet anders of er is hier een relatie met de kwaliteit van sommige managers en/of bestuurders. Dat is een pijnlijke conclusie. En nogmaals, wij vinden dat helemaal niet fijn.

Irritant

Het verschil van KiesKatwijk met de collegepartijen is dat wij gewoon eerlijk per beleidsonderwerp onze mening en ons onafhankelijk oordeel geven. Daarbij proberen we een rationele en zakelijke invalshoek te benutten en noemen we kwesties bij hun ware naam. Dat heet dualisme en dat kan wel eens irritant overkomen. Misschien zijn we naast oprecht ook af en toe wat onnodig scherp of kritisch, maar daar moet men in de politiek maar tegen kunnen. Volgens ons is de gemeenteraad geen gezelligheidsvereniging. Sommige partijen lijken graag die kant op te willen omdat dat zo lekker makkelijk is. Je hoeft minder na te denken en je kunt je beperken tot vlakke clichéverhalen.

Gebrek aan tegenmacht

Emotiepolitiek, feel-good-politiek, gebrek aan scherpte en vooral veel oppervlakkig politiek correct gebabbel of elkaar pleasen en naar de mond praten is aan de orde van de dag. Men is continu blij en verheugd en men staat continu in de bedank- en feliciteerstand. Dat gedrag beperkt zich overigens niet uitsluitend tot de coalitiepartijen. Er zijn natuurlijk allerlei psychologische, groepsdynamische en opportunistische redenen voor die we maar even laten voor wat ze zijn. Vermeng dat nog eens met een scheutje cliëntelisme, hier en daar het nodige onvermogen om mythes en drogredenen door te prikken of om hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden. Het resultaat is in ieder geval dat er onvoldoende “checks & balances” (tegenmacht) in het Katwijkse politieke systeem aanwezig zijn. En dat is de kern van het probleem in het Katwijkse bestuur.


Vrolijk doorgaan

Doordat er nooit consequenties zijn, en men in de meeste gevallen ondanks falen gewoon zijn zin krijgt, blijft het blunderen vrolijk voortgaan. Elke put waarin een kalf verdronken is wordt gewoon gedempt met de nodige belastingeuro’s uit de gemeentespaarpot. En mede daardoor kunnen individuele bestuurders hun persoonlijke ambities via de politiek blijven najagen en realiseren. En daardoor kan ook een burgemeester het verschil maken, waar dat democratisch gezien natuurlijk helemaal niet gewenst is.

Liefdadigheidspolitiek

Er zijn tal van voorbeelden. Bij het geval van de huisvesting van arbeidsmigranten in Katwijkerbroek zien we onder andere een vorm van eenzijdige belangenbehartiging van grote werkgevers. Het belang van de buurtbewoners werd daaraan volledig ondergeschikt gemaakt en wettelijke regels werden hiervoor foutief opgerekt. 

Net als bij het permanente AZC bleek ook in deze zaak dat er in Katwijk objectief gezien gewoon onvoldoende bouwgrond voor deze bijzondere vormen van huisvesting beschikbaar is. In de omliggende gemeenten is die situatie aantoonbaar een stuk gunstiger. Dat zou in het geval van het AZC ook op tafel gekomen zijn als men de wettelijke regels goed had toegepast. Om die reden heeft KiesKatwijk zich tegen beide voorstellen verzet. Helaas wilde een groot deel van de raad graag aan liefdadigheidspolitiek doen.


Zeven strategische blunders

Terug naar de droeve actualiteit van het Andreasplein. Op dit dossier is weer ouderwets geblunderd. We publiceren in de Katwijksche Post van deze week de zeven belangrijkste strategische blunders van de gemeente Katwijk in deze kwestie. Als men hier mee wegkomt dat is dat opnieuw een demonstratie van het mechanisme dat hiervoor beschreven is en dat de ellende in stand houdt. We hebben alvast twee voorbeelden gezien.

SGP

De SGP bedekt alles met de mantel der liefde. Daar krijgen ze bij de verkiezingen de rekening voor. SGP kiezers zitten niet te wachten op een broeder die zich als voorvechter van de toeristische commercie opstelt, die tuintjes aanlegt op het Andreasplein, en die het waterkunstwerk van de vorige SGP wethouder om zeep wilde helpen. “Kosten geen bezwaar” is niet het standpunt dat de SGP in het verleden hanteerde. Wethouder Koos van Dijk zei altijd “als het geld kost dan hoeft het niet”. Dat is lang geleden.

De lokalen

De Lokalen zijn vooral van de “leuke-dingen-voor-de-mensen-polletiek”. Veel diepgang zit er niet in. De redenering is “een vistent is per definitie leuk, dus we vinden verder alles prima”. Veel verder gaat het niet. Dat er door bestuurlijke domheid tonnen aan overheidsgeld zijn verkwist is blijkbaar door hen niet opgemerkt. Datzelfde zal wel gelden voor de zeven strategische blunders die we daarom speciaal voor hen op een rijtje hebben gezet in de Katwijksche Post van donderdag a.s..

Jaap Haasnoot
Anna Marie van der Plas
Jacco van Duijn


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Social Icons


Featured Posts