10 september 2016

Christelijke politiek, bestaat dat ?



Een ingezonden brief
Het lezen van ingezonden brieven vind ik altijd interessant. Het geeft een inzicht in hoe de mensen het gemeentelijk bestuur ervaren. Helaas maar ook begrijpelijk reageren burgers vooral als er in hun ogen iets niet goed is gegaan. En dus worden reacties vaak begeleid door bij die stemming passende emoties. Zo was dit ook het geval bij de brief van een Katwijker aan de gemeente, specifiek gericht op de Christelijke partijen.


Feelgoodpolitiek

Deze burger is blijkbaar ontevreden over hoe de Christelijke partijen op dit moment handelen met het oog op “rentmeesterschap” en het behoud van de kwaliteit van leven. Zaken die wat de briefschrijver betreft onderdeel zijn van het Christelijk geloof. Ik ben altijd voorzichtig met het beoordelen van stukken die geschreven zijn vanuit pure emotie. Vanuit die gedachte proberen we bij KiesKatwijk zelf ook de in Katwijk veel voorkomende emotiepolitiek of feelgoodpolitiek te vermijden. Het moet wat ons betreft gaan om principiële of waarden gedreven politiek en om goed beargumenteerde en op rationele gronden onderbouwde voorstellen.

Rentmeesterschap

Met onze principes en uitgangspunten blijken we overigens vaak op precies dezelfde besluiten uit te komen als de Christelijke partijen. Zo hebben de Christelijke partijen er voor gezorgd dat de zondagsrust in ere wordt gehouden door koopzondagen te weigeren. Onze principes waren niet van religieuze aard. Ons principiële punt was o.a. dat een rustpunt in de week om allerlei redenen gewenst was en het feit dat we tegenstander zijn van overdreven consumentisme. Ook als het gaat om zaken als rentmeesterschap en zorg voor onze omgeving zitten we eigenlijk altijd op precies dezelfde lijn als partijen zoals de ChristenUnie. Met de windmolens op zee was dat overigens niet het geval. Om het over de windmolens langs het Valkenburgse Meer maar niet te hebben.

Orthodoxe christenen

Het is overigens vreemd om te zien dat de orthodoxe Christenen via de SGP nu een wethouder hebben die zijn uiterste best doet om waar mogelijk als verlengstuk van de commerciële toerismelobby te functioneren. Van hanging baskets, via het Andresplein met het viskiosk debacle, tot en met de directe subsidiëring van bedrijfskosten (marketing) van de middenstand, tot en met een protestactie op een schandpaal aan de kust tegen de plaatsing van windmolens dicht langs de kust, onze SGP wethouder loopt voorop. De ingezonden brief is een duidelijk signaal dat zijn achterban daar niet zo blij mee is. Wij denken dat deze wethouder veel te aardig en te meegaand is en daardoor een speelbal wordt van mensen en groeperingen die minder bescheiden en minder onzelfzuchtig zijn.


Autofetisjisme

De ingezonden brief lezende kon ik het eigenlijk niet oneens zijn met deze briefschrijver. De briefschrijver protesteert in feite tegen de mammon, het geld gedreven motief dat de politiek zo vaak in zijn macht heeft. Op dezelfde wijze ziet hij of zij dat de auto nogal centraal staat in het beleid, ten koste van de zwakkere verkeersdeelnemers. En tenslotte hekelt de schrijver de actieve steun aan de “verzet-de-windmolens-lobby”. Hij koppelt dit aan het hiermee veronachtzamen van de bijbelse rentmeesterfunctie, de plicht om goed te zorgen voor onze planeet.

In principe kunnen we dus prima meevoelen met de briefschrijver. Er zijn veel voorbeelden te noemen naast het windmolengedoe die zijn bezwaren begrijpelijk maken, bijvoorbeeld de al genoemde actieve en eenzijdige steun aan de toerisme- en middenstandslobby. Maar ook het autofetisjisme dat overal terugkomt, van verlengde Laan van Nieuw Zuid tot het weigeren om over adequate fietsvoorzieningen na te denken in het centrum kunnen genoemd worden. Fietstunnels onder de Hoorneslaan vallen buiten het voorstellingsvermogen van de beleidsmakers. Het ultieme beleidsdoel schijnt te zijn om zoveel mogelijk verkeer aan te trekken richting het centrum van Katwijk, zodat de bezoeker aldaar door neringdoenden verlost kan worden van zijn centjes. 

Dat is zo goed gelukt dat nu zelfs de rotondes in het dorp gaan vastlopen. Dezelfde partijen die er naar streven om de verkeersintensiteit te verhogen lopen nu te hoop tegen de gevolgen die ze zelf veroorzaakt hebben.

Commerciële belangen

Het zijn dus vaak de commerciële belangen die de boventoon voeren. Dat is natuurlijk ook heel goed te zien bij de besluiten die in het verleden gevallen zijn met als doel om het terrein van het Vliegkamp Valkenburg geheel dicht te metselen met woningbouw. De anti-windmolenlobby is duidelijk geïnitieerd door mensen die bang zijn voor omzetverlies. En de autolobby komt natuurlijk ook uit dezelfde hoek. Dit werd mij na enig nadenken opeens allemaal duidelijk bij het lezen van de brief van deze inwoner uit Katwijk. Ik maak daar echter wel tenminste één aantekening bij. Je kunt de Christelijke partijen niet allemaal over één kam scheren. Bovendien is de grootste schade aangericht door wethouder Udo die destijds door voormalig VVD’er Anita van Ginkel in het zadel is gehesen. En de complete gemeenteraad hobbelde in de vorige raadsperiode in grote meerderheid overal lijdzaam achteraan. De hoofdreden waarom KiesKatwijk destijds is opgericht.

Advies

Ik raad de briefschrijver aan om vooral de komende tijd eens te letten op de standpunten over Unmanned Valley Valkenburg. Dat wordt de ultieme toetssteen of partijen daadwerkelijk vanuit Christelijke waarden opereren of dat ze de Christelijke identiteit als een dekmantel gebruiken om commerciële belangen te dienen.

De enige reden om op het Vliegkamp Valkenburg woningbouw te willen plegen is geld. Woningen kunnen ook elders in de provincie worden gebouwd. De voorstanders willen zoveel mogelijk geld persen uit de bouwgrond. Het maatschappelijk belang (werk, recreatie, groen, natuur, horizonvervuiling) wordt hieraan volkomen ondergeschikt gemaakt. Een goede rentmeester maakt andere afwegingen.

KiesKatwijk afficheert zich niet als een Christelijke partij. De briefschrijver en de kiezer moeten echter maar eens goed zijn of haar knopen tellen. Een Christelijke partij is niet Christelijk omdat er Christelijk op staat. En een niet-Christelijke partij is niet onchristelijk omdat ze zich anders presenteert. Het gaat om het daadwerkelijke gedrag en niet om het etiket. Het lijkt mij dat de ingezonden briefschrijver hier een wake up call doet aan de Christelijke partijen.

Jacco van Duijn
Anna Marie van der Plas
Jaap Haasnoot


1 september 2016

Tegels er uit, plantjes er in



Hittestress en groen-allergie

Een aantal maanden geleden diende KiesKatwijk een motie in. Ons voorstel was: meld je als gemeente Katwijk aan als lid van www.operatiesteenbreek.nl (OS). OS is een organisatie die tot doel heeft mensen bewust te maken van de noodzaak van “groen” in onze omgeving. De negatieve gevolgen van verstening worden daarbij onder de aandacht gebracht. Minder groen in de tuin betekent minder vogels, insecten en andere dieren. Kortom minder leefbaarheid. En hoe eng we ze soms ook vinden, ons voortbestaan hangt ook af van het voortbestaan van deze beestjes. Bovendien is een tuin met groen veel koeler en gezelliger. In deze tijden, waarin de temperaturen ’s zomers steeds hoger oplopen zeker niet onbelangrijk. Hittestress heet het nieuwe probleem in woonwijken.


Mooi, maar je kunt hier ook een prachtige klimhortensia neerzetten, wel in de volle grond.

Not-invented-here-syndroom

De motie werd destijds afgewezen vanwege de kosten (2500,- p/j). De wethouder volgde lijdzaam het advies van zijn ambtenaren en vond dat “we het zelf wel konden.” Dit in tegenstelling tot steden als Groningen, Leeuwarden, Den Haag, Amersfoort, Eindhoven, Maastricht, Leiden, Leiderdorp enz. die wel allemaal lid zijn en het programma uitvoeren. 

Ja, Je hebt wat voor de deur, maar ook eigenlijk ook net niks. Haal er een rijtje tegels uit en zet het vol met planten. De plantenboer geeft  je graag advies.

 Hanging bastards

Het “zelf doen” bestond o.a. uit het ophangen van  “hanging baskets” op  doorgaande en vooral voor de commercie interessante straten. Mooi, want groen maakt ook gelukkig, alleen wel met een kostenpost van 25.000.-. Tien keer het bedrag van OS. Bovendien werd aan het echte doel, de inwoners bewust maken van de noodzaak van meer groen aan gevels en in tuinen, volledig voorbijgegaan. Een ridicuul flutonderzoekje op de vrijdagmarkt laat ik hier even buiten beschouwing.


Gelukkig vonden wij toch nog een gezellig geveltuintje, twee naast elkaar zelfs. Het kan dus wel.

Onderzoekt alle dingen…

Wij besloten tot een eigen onderzoek en begonnen vlakbij. De Varkevisserstraat is kaal, met hier en daar een bloempot naast de deur. Na de twee geveltuinen in de Varkevisserstraat (yes!) sloegen wij de Waal Malefijtstraat in. Helaas, nog niet een simpele duindoorn te zien, waarvan er vroeger zoveel onder het raam werden geplant, vaak meegenomen als stekjes uit de duinen. Ze waren ze er niet meer. 


Een van de geveltuinen in de Varkevisserstraat. Is dit mooi of niet? En bovendien lever je zo een belangrijke bijdrage aan je leefomgeving,  (bijen, vlinders enz.)  

Aha Erlebnis

Maar toen, bijna aan het einde van de straat aangekomen zagen wij plots een mooie klimplant naast een voordeur. Even fotootje maken. Omdat er iemand voor het raam zat besloten wij eerst aan te bellen. Fam. Koning stond er op een keramieke vis. Geen Katwijkse naam, wij werden nieuwsgierig.



In de deuropening verscheen een verbaasde maar vriendelijke, oudere meneer. Tuurlijk mochten wij een fotootje maken. Hoe oud de klimplant was? Zeker een jaar of 25, de naam was hem even ontschoten.

Onze missie

Wij vertelden over onze missie: mensen enthousiast maken om meer groen op hun erf en gevel  te planten en over de foute nieuwe mode van betegelde erven met zwarte, plastic meubels. Hij was het helemaal met ons eens en wij moesten direct achterom komen kijken. (In het slopje nostalgie in de vorm van een houten droogrek, zelfgemaakt en nog wekelijks gebruikt).


Oase

Het plaatsje achter het huis bleek een oase van rust en koelte. Mevrouw Koning kwam er ook gezellig bij en meneer barstte los. Hij vertelde dat zijn vader uit IJmuiden kwam, maar dat hij zelf in Katwijk was geboren. Dat was te horen.
“Mijn vrouw en ik wonen hier al vanaf het begin. Toen had je nog mannetjes die in nieuwe woonwijken langs de deuren kwamen om boompjes te verkopen. Van alles en nog wat, appelboompjes, perenboompjes, etc.. Iedereen had achter het huis wel een boompje. Ik heb ze allemaal zien verdwijnen. Iedere keer als er weer nieuwe mensen kwamen verdween als eerste de boom en kijk nou eens over de schutting”.

Op mijn tenen staand overzag  ik een rij houten schuttingen en muren. Geen kruin van een boom te zien.



Das war damals

“Allemaal weg!” zei meneer Koning, zwaaiend met zijn armen. “De mensen willen geen natuur meer, teveel werk denk ik.” Ondertussen keek ik mijn ogen uit. Was dit echt een klein erfje in de Waal Malefijtstraat ? Het oogde meer als een volwaardige tuin op een ruime lap grond. In een hoek stond een prachtige boom, een plataan volgens meneer Koning. “Daar zitten wij heerlijk koel als het warm weer is.”

De gunfactor

Ik zag dat de boom vlak tegen de scheidingsmuur van de buren stond en vroeg of er geen bezwaar kwam van de andere kant. “Neen,” schudde meneer Koning, “als ze het te veel vinden knippen ze het af.” Op mijn vraag of er ook tijdens de herfst geen commentaar kwam vanwege vallend gebladerte schudde hij weer zijn hoofd. “Nooit wat gehoord, het zijn goeie mensen. Wanneer je zo dicht op elkaar woont als hier, moet je elkaar wat gunnen”. Die gunfactor kennen we ook uit de politiek.

Een logeerkonijn, een geit en een eigenwijze bok

Behalve de plataan zie ik nog een andere boom, een hok met een zeer nieuwsgierig konijn, inclusief een aparte ruimte met een logeerkonijn (van de klânkinderen), een enorme hoeveelheid fuchsia’s (hobby van meneer) en een prachtig geschilderd schuurtje. “Daar hadden we vroeger twee geitjes in”, vertelt meneer. “En daarvoor een bok”, vult mevrouw aan. “Dat was er een hoor, als we met de kinderen naar duin gingen, mocht hij mee. Die bok duldde niemand naast mijn man. Alleen hij mocht er naast lopen”. Die eigenwijze bok schijnt ook in de politiek wel eens te worden waargenomen.


Cadeautje

Ik neem afscheid en vraag toestemming om ons gesprek op de KiesKatwijk site te plaatsen. Vinden ze geen probleem. Sterker nog: ik moet vooral terugkomen als ik nog wat wil weten. Deze ontmoeting was voor mij als een cadeautje. “Morgen gaan we weer om braam!” riepen ze mij nog na.  

Ik besef ook wel dat een  dergelijk tuintje er niet voor iedereen in zit. Toch zegt het wat over het leven met de natuur, vroeger en nu. Daar moeten we echt iets aan gaan doen met z’n allen. De politiek kan hier iets mee doen door mee te gaan in het programma dat Operatie Steenbreek voorstelt.

Wordt vervolgd

Door dit prachtige voorbeeld bewaar ik de tips voor “kale-tuinen-bezitters” voor de volgende keer. Onderwerp: “Hoe mijn “coole” maar totaal niet koele tuin om te toveren in een onderhoudsarme, groene tuin waar ik toch nog speelruimte voor de kinderen heb en een zithoek voor onszelf.”

Tips en foto’s van mensen die het groene licht al hebben gezien zijn zeer welkom!

Hartelijke groe(n)ten,

Team KiesKatwijk




Social Icons


Featured Posts